Gelişmelerden anında haberdar olun.
Google’da tercih edilenkaynak olarak ekleyin
VNL yarı finalinde Çin karşısında 3-0’lık galibiyeti sadece skor olarak değerlendirirsek eksik bırakmış oluruz. Kim olduğumuzu hatırlamak ve hatırlatmak adına da önemli bir maçtı.
Macao’da ev sahibine karşı oynarken en belirgin tarafımız sadece güç değil, oyun kontrolümüzdü. Her topun peşinden giden, savunmanın devamını getiren, dublajı yapan, kötü pası yeniden oyuna sokan bir takım vardı sahada. Vargas yine sahanın fizik kurallarını zorladı; pasın nereden geldiğinin bazen hiçbir önemi yokmuş gibi her açıdan sayı üretti. Ama bu kez onun etrafında dönen bir takım değil, onu kendi oyununun içine yerleştiren bir takım izledik.
İlkin ve Hande’nin plaselerle başlayıp oyunu rahatlatan hücumları, Zehra’nın blokları, Jack’in tek ayakları, Gizem’in görünmeyen emeği… Vargas noktayı koydu ama cümleyi Elif önderliğinde oyunundan büyük keyif alan, her sayı ışıl ışıl parlayan Türkiye kurdu.
RUH EL DEĞiŞTiRiR Mi?
Bunun Çin’de yaşanması ayrıca anlamlı. Çin kadın voleybolunun 1980’lerde yarattığı “Kadın Voleybolu Ruhu”, bir spor sloganından çok daha fazlasıdır. Lang Ping kuşağının peş peşe dünya ve olimpiyat şampiyonlukları; kolektiflik, disiplin, fedakârlık ve vazgeçmemenin ülke çapındaki sembollerinden birine dönüşmüştü. Macao’da tarihin küçük bir ironisi vardı:
Çin’in voleybol kültürünün yıllarca yücelttiği o kolektif ruhu sahada en güçlü gösteren bizdik.
Üstelik bu, yalnızca “iyi oynadık” duygusu değil. Üç sette hücum sayılarındaki 54-36 üstünlük, oyunu rakibin hatalarına bırakan değil, kendi sayısını üreten bir Türkiye anlatıyor. Son sette yedi hata yapıp yine de kontrolü kaybetmemek de aynı hikâyenin başka cümlesi.
Türkiye 2023’te VNL şampiyonu olduğunda zirveye çıkmıştı. Sonraki iki yıl ise aynı yerde kalmanın çıkmaktan daha zor olduğunu hatırlattı: 2024 ve 2025’te altıncı sırada kaldık.
Şimdi yeniden finaldeyiz.
ALTINI HATIRLAYANLAR
Karşımızda şimdi başka türlü bir açlık var. Finalde rakibimiz Brezilya VNL’de 2019’dan bu yana dört kez gümüş madalya kazandı. Dört kez altının kıyısına gelip eve onsuz dönmek… Brezilya’nın karşısında yalnız Türkiye olmayacak. O dört gümüş de sahanın bir yerinde duracak.
Bizim tarafımızda ise başka bir hafıza var: 2018’in gümüşü, 2021’in bronzu ve 2023’ün altını. Ardından gelen iki çeyrek final. Bu yüzden finali iki takımın madalya arayışı diye okumak eksik kalır. Brezilya hiç kazanamadığı VNL altınını istiyor. Türkiye ise daha önce kazanmış olduğu altının tesadüf olmadığını yeniden göstermek istiyor.
Altının hafızası vardır. Bir taraf ona ulaşamadığı dört finali hatırlayacak. Diğer taraf, oraya giden yolu. Takımımıza başarılar diliyorum.
